Geschiedenis van Hallelujah...

Aan het eind van de 19e eeuw vlogen op het Friese platteland de muziekverenigingen als paddenstoelen uit de grond. Zo ook in Makkum waar, naast het bestaande korps Apollo, in 1894 de christelijke muziekvereniging Hallelujah werd opgericht. Lange tijd is er twijfel geweest over de juistheid van de oprichtingsdatum, maar een statutenboekje uit 1899, dat gevonden werd tijdens het opruimen van een zolderkamer in het notariskantoor Wallis de Vries te Makkum, bracht duidelijkheid.

Meester van der Zee was de eerste dirigent van Hallelujah. Tot de 2e Wereldoorlog beleefde het korps goede en slechte tijden. Vele acties waren noodzakelijk om aan geld te komen. Net als vele andere muziekverenigingen moest ook Hallelujah bij de deuren langs om geld en donateurs. Men marcheerde door Makkum terwijl anderen dan met de pet langs de deuren gingen. Er werd soms  16,-- opgehaald en dan kon de dirigent weer 5 weken worden betaald.

Men besloot om lid te worden van de Oude Bond van Christelijke Muziekverenigingen. Maar na strubbelingen met het Bondsbestuur tijdens een concours in Augustinusga werd Hallelujah vriendelijk verzocht om op te stappen.

Het voortbestaan van Hallelujah hing tijdens de oorlogsjaren aan een zijden draadje. De 16 overgebleven leden deden hun uiterste best om de vereniging in stand te houden. De secretaris had steeds meer moeite om een jaarverslag te schrijven omdat er bijna geen activiteiten mochten worden georganiseerd. Op paasmaandag 1941 werd in samenwerking met de zangvereniging De Lofstem een uitvoering in de Gereformeerde Kerk gegeven. Klaagde men in voorgaande jaren nog wel eens over de publieke belangstelling tijdens de concerten, deze keer was daar geen enkele reden toe. De toeloop was zo groot dat de kerkdeuren vroegtijdig gesloten moesten worden. De bezetters maakte het echter steeds moeilijker om concerten en concoursen te organiseren. De bevrijding van Makkum bracht blijdschap maar ook rouw in de vereniging. Een afgevuurde granaat trof het huis van voorzitter Durk Tijmstra die daarbij dodelijk werd getroffen. En toch werd de draad weer opgepakt.

Na de opheffing van de zustervereniging Apollo in 1947 kreeg Halleluja" er een aantal taken bij zoals; de intocht van Sinterklaas en de Makkumer Merke. Er volgde een discussie onder de leden of het juist was dat een Christelijke vereniging deze taken op zich nam. Toch werd de knoop doorgehakt omdat er nog maar één muziekkorps in Makkum was en omdat de donateurs uit alle gezindten kwamen.

Daarna gaat het bergopwaarts met de vereniging en o.l.v. dirigent Piebe Bakker krijgt Hallelujah zowel provinciaal als landelijke bekendheid. Bij Bakker zijn aanstelling in 1950 was er slechts één struikelblok. Men vond het salaris tien gulden dat Bakker vroeg nogal aan de forse kant. Zijn voorganger kreeg 2,50 gulden en een doos sigaren op zijn verjaardag. Maar het bestuur ging akkoord en stelde daarbij vast: "As wy it net mear betelje kinne dan halde we der gewoan mei op".

In 1954 stond 'Hallelujah" als één van de eerste korpsen in Friesland in een prachtig compleet uniform. Dankzij dit unieke fenomeen werden ook de resultaten van de marswedstrijden steeds beter. Er werd een drumband uit de grond gestapt met de legendarische tamboermaître Jopie Hartog en Hallelujah groeide uit tot één van de topkorpsen in Friesland.

Het bestuur van Hallelujah maakte ieder jaar een buitenlands uitstapje, zoals naar London, Berlijn, Brussel, Parijs en Malmö. Hier werd het wel en wee besproken van de vereniging.

Tijdens één van deze roemrijke excursies kwam het bestuur en dirigent tot de overtuiging, dat Hallelujah als fanfarekorps geen toekomst meer had. Tot 1971 is Hallelujah een fanfarekorps geweest. De animo om bugel te spelen, werd steeds kleiner en men zag een betere toekomst voor de vereniging als harmonieorkest. De bugels verdwenen en er werden klarinetten, waldhoorns, hobo's en dwarsfluiten aangeschaft.

Door de overgang naar een harmoniebezetting zijn de komende jaren voor de vereniging rustig verlopen. Aan concoursen werd niet deelgenomen. De traditionele activiteiten werden echter wel door het orkest afgewerkt.

Het ledental van de drumband groeide gestaag. Er werd deelgenomen aan marswedstrijden, concoursen en Hallelujah werd vaak gevraagd om medewerking te verlenen in optochten tijdens dorpsfeesten. Het jaarlijkse hoogtepunt was het Drum Gold Cup in Medemblik. In het jubileumboek van Hallelujah gaat Maaike Boonstra uitvoerig op dit jaarlijkse concours dat traditiegetrouw op hemelvaartsdag werd gehouden. Momenteel staat de drumband meer dan 25 jaar o.l.v. instructeur Fokko Dam.

Toen men rond 1976 het idee lanceerde om een majorettegroep op te richten werd het bestuur verrast door een overweldigende belangstelling. Meer dan 10 aanmeldingbriefjes kwamen binnen en men zat letterlijk met de handen in het haar hoe en waar alle die meiden moesten oefenen. Toch werd er een systeem uitgedacht. Vanaf de leeftijd van 6 jaar kon je bij de minirettes. Daarna stroomde je door naar de middengroep en vervolgens als je goed genoeg was, kwam je terecht bij de hoofdgroep. In 1990 kwam er door te weinig belangstelling een einde aan het tijdperk van de majorettes. Op 30 april werd in dat jaar afscheid genomen van het publiek in Makkum.

Het jaarlijkse hoogtepunt van vereniging is het Nieuwjaarsconcert. Vanaf 1977 wordt het concert in de sporthal Maggenheim gegeven en trekt volle zalen.